رنه فلمینگ اکنون به یکی از بهترین سوپرانوهای حال حاضر تبدیل شده است؛ ستاره‌ای واقعی با شخصیتی درخشان و صدایی مخملی که قادر است ظریف‌ترین احساسات را از آثار اشتراوس و چایکوفسکی بیرون بکشد، آثاری که از زبان یک خواننده معمولی ممکن است سرد و بی‌روح به نظر برسند. فکر نمی‌کردم صدای او تا این حد برای نقش ویولتا والری در «لا تراویاتا» مناسب باشد و کمی زمان می‌برد تا به آن عادت کنید، اما فکر می‌کنم او حداقل کیفیت متمایزی به این نقش می‌بخشد و قلبی عاطفی به آن می‌دهد که لزوماً همیشه در اجرای دیواهای بزرگ (که بیشتر برای نمایش توانایی‌های صوتی‌شان از آن استفاده می‌کنند) وجود ندارد. همچنین رهبری آنتونیو پاپانو بر ارکستر اپرا هاوس سلطنتی در این تولید سنتی اما تاثیرگذار از ریچارد ایر، به خوبی به اثر کمک کرده است.

اوایل دهه ۲۰ میلادی اوا و خواهرش ماگدا برای شروع یک زندگی رویایی به آمریکا سفر می کنند. در جزیره الیس بعد از معاینه دکترها متوجه می شوند که ماگدا مریض است و آنها از هم دیگر جدا می شوند. اوا وارد خیابانهای منهتن می شود و ماگدا در قرنطینه باقی می ماند. در این گیرو دار مردی به نام برونو با اوا آشنا می شود. مردی جذاب اما زیرک و اوا را به فاحشگی می کشاند. بعد از مدتی اوا پسر عموی برونو را می بیند و امیدی برایش ایجاد می شود که شاید تواند از دست برونو فرار کند…